Drie mannen zitten rustig aan tafel met een kop koffie. Wiebe Pool, Wouter Postma en Melle Bijma zijn drie van de velen die jarenlang vaak te vinden waren in de keet langs het Pûsterpaad in Surhuizum. Misschien wel de grootste keet die het dorp ooit heeft gekend.

Voor wie de rook een paar weken geleden boven Surhuizum zag hangen: dat was het moment waarop er definitief een punt achter Keet Pûs werd gezet. Pak er een biertje bij en geniet, zoals zij negen jaar lang deden, van het verhaal achter Keet Pûs.

“It wie it iennige plak dêr't it koe. Dêr hiene wy gjin lêst fan immen en hie gjinien lêst fan ús”, vertellen ze.

Waar sommige keten vooral een vaste groep hebben, was dat bij Keet Pûs anders.
“By guon keten sitst altyd mei deselde tsien man, mar by ús kamen folle mear minsken. Ek minsken dy't net by de keet hearden. Dy kamen dan mei ien mei. As se op stap west hiene en it hold earne op, dan fytsten se noch even by de keet lâns.”

Niemand was de baas. Meerdere mensen hadden een sleutel en iedereen was welkom.
“Koest der gewoan lekker ouwehoere. As ien in fleske bier stikken smite woe op 'e grûn, dan gong er syn gong mar. It koe wat lije.”

Vooral in de beginjaren was de keet een vast onderdeel van de dag. “Elkenien kaam út it wurk om fiif oere in bakje kofje drinken yn de keet.” Daarna gingen ze soms eten en keerden ze later weer terug. “Alle dagen!”

De mannen moeten lachen als ze terugdenken aan een actie van een pizzeria in Surhuisterveen. “Dana hie doe in hiel jier alle pizza’s foar fiif euro. Wy ieten soms fjouwer kear op in dei. ‘Jûns ek noch in pizza fan Dana.” “Dat gong moai raar ja”, vult een ander aan. “Dat wie in moaie tiid.”

Bij verjaardagen liep het soms volledig uit de hand. Vooral het jaarlijkse feest van Goffe (zie onderstaande foto) staat nog scherp in het geheugen gegrift. “Dan wie it smoar drok. Wy hawwe wolris 190 besikers hân. Der is sels troch in horekasaak in kear frege oft wy it feest in wike letter hâlde koene, omdat earne oars ek in feest wie.”

Dan valt het gesprek even stil. “Bakje?” Er wordt opnieuw koffie ingeschonken.

Maar zoals aan alles een einde komt, kwam er ook een einde aan Keet Pûs. Een paar weken geleden besloten ze definitief afscheid te nemen. De keet ging volledig in vlammen op. “Dat suterige ding moast fuort en we sieten der dochs noait wer. It dak begûn troch te sakjen en de flier wie ferrotte.”

Toen de keet in 2017 werd gebouwd, had niemand van de groep een eigen huis. Inmiddels ziet het leven er heel anders uit. “In soad hawwe no in freondinne of bern. It hat in moaie tiid west, mar no sitte we yn in oare faze.”

De herinneringen blijven wel. “Sjoch, hjir sieten we mei ús allen yn ús selsmakke hottub fan bierkratten.” Een echt afscheid is er nooit geweest. “Allinich mei SOA ha we der noch twa kear mei in pear man sitten.”

De mannen ruilen hun koffie inmiddels in voor een koud pilsje. Geen groot eindfeest en geen laatste avond dus.

“It is gewoan ferwettere.”

Maar misschien is Goffe binnenkort weer jarig?

Niek Wassink