Jetze en Tiemen van der Veen gingen de uitdaging weer aan: een Carbage Run, deze keer door de Balkan. Met een oude Mercedes-Benz scheurt het duo door de Balkanlanden. Niet om de snelste te zijn, maar voor het avontuur, met (hopelijk) leuke onverwachte situaties en prachtige uitzichten.

Een grote sticker pronkt op de motorkap van de auto: ‘TM Infra’. Onderweg kan er dus zomaar, indien nodig, een asfaltklus worden aangenomen? Zullen de plaatselijke Balkanbewoners blij mee zijn. De mannen vertrekken op zaterdag vanuit Surhuizum richting de Alpen om op maandagochtend vroeg te kunnen starten met hun derde Carbage Run.

Tijdens de tocht is er een logboek bijgehouden op Polarsteps met veel leuke foto’s. Hierbij een selectie van mooi geschoten kiekjes onderweg en verhalen die ze hebben meegemaakt. Ze noemen zichzelf De Asfalt Warriors.

Dag 1 De openingsrit

Of de auto wilde starten na een nacht op de ijzige parkeerplaats? Na lang gloeien, lief toespreken en, eerlijk is eerlijk, een klein snufje startpilot, liep onze (inmiddels) trouwe vijfcilinder weer als een zonnetje. Op naar de start.

Auto’s in alle soorten en maten, met de meest uiteenlopende opsmuk erop. Alleen deze keer weinig tot geen toeters. Dit weet oom agent in Slovenië en Bosnië minder te waarderen, dus die waren dit jaar verboden.

Een prachtige route gereden: kronkelige weggetjes met zeer scherpe haarspeldbochten en grote hoogteverschillen. En dat alles in een besneeuwde en daardoor sprookjesachtige wereld. Hoewel we best bekend zijn met werk-zaamheden op en rond de weg, kwamen we een voor ons nieuw fenomeen tegen: een verkeersregelaar en stoplicht in één. Tja… zo kan het ook.

Dag 2  Slovenië - Kroatië

Vandaag een pittige rit. Vertrokken uit Ljubljana (Slovenië) op naar Split (Kroatië). Veel binnendoorweggetjes, afwisselend met en zonder sneeuw, en een temperatuurverschil van –5 °C op de vertreklocatie naar +12,5 °C later op de dag.

Wat betreft onze Benz: die doet het super. Als zij (want volgens Tiemen is het een zij) het zo blijft volhouden, mag ze misschien wel blijven en nog een keer mee op avontuur. Maar: prijs de dag niet voor het avond is…

Dit gold vandaag ook voor een andere Friese equipe. Een paar Friese jongens met hun Volvo V70 raakten van de weg op een heel glad stukje asfalt. Het wegdek was daar net een besneeuwde ijsbaan. Wat betreft het uit de ditch trekken van een auto is dat bij de Carbage Run nooit een probleem: iedereen is altijd bereid te helpen.

Na de besneeuwde bergen en wegen achter ons te hebben gelaten, volgde nog zo’n 150 kilometer kustweg, die meanderde langs de scheiding van land en water.

Dag 3  Kroatië - Bosnië

Toen we de kust verlieten en de bergen in gingen, lag er weer sneeuw in de bermen. Maar het was behoorlijk druilerig: het regende en mistte nogal. Waarschijnlijk door het dooien. Of we zaten zo hoog dat we letterlijk in de wolken reden?

Volgens Tiemen hadden we door de spectaculaire rit “de hiele auto mei ús d’r yn upload yn ’e cloud”. Tja… zo kun je het ook uitleggen.

Dag 4  Bosnië - Kroatië

Het leek soms alsof we van de winter in de lente reden en andersom. In de bergen nog veel (rest)sneeuw, terwijl het in de dalen soms groen was en de temperatuur opliep tot +14,5 °C.

Op een van de besneeuwde bergtoppen werden we gevraagd of we een reservewiel bij ons hadden. Een andere deelnemer had lek gereden op een scherpe steen. Zoals een echte runner betaamt help je elkaar, en dus ging onze reserveband eronder. De volgende ochtend na reparatie onze band teruggekregen. Wij zijn immers ook nog niet thuis en een lekke band kan zomaar gebeuren... Morgen de finalerit.

Dag 5  Kroatië - Oostenrijk

Als Asfalt Warriors konden we het uiteraard niet laten om even af te slaan toen we bij een asfaltcentrale langskwamen.

Een stuk verderop werden we staande gehouden bij een politiecontrole. Papieren laten zien: alles in orde, alleen de lichten op het dak mochten niet. Hoewel we hebben gepleit dat we ze op het moment van aanhouding niet aan hadden, kregen we toch een boete.
De agenten waren verder vriendelijk en begonnen zelfs te lachen toen we vertelden dat er nog zo’n 350 vergelijkbare auto’s meededen aan deze rit, dus werkse!

Bij de finish hebben we uiteraard met trots onze medailles in ontvangst genomen en nog een foto gemaakt met de auto. Hoewel we nog niet thuis zijn, zal dat laatste stuk ook wel lukken. Het idee voor een volgende deelname is al geboren en zoals het nu lijkt mag de Benz weer mee…

Groetjes van de Asfalt Warriors

Niek Wassink