Wie Hennie Cnossen zegt, denkt aan haar jarenlange inzet als juf in het basisonderwijs. Het is haar tweede liefde. Ruim 43 jaar onderwijservaring en al die fantastische herinneringen koestert ze dagelijks. Ze woont al 22 jaar in een hoekwoning aan de Doarpsstrjitte in Surhuizum, maar veel van haar herinneringen liggen in het dorp Surhuisterveen. Hennie groeide op met een no-nonsense mentaliteit: werken, bikkelen en niet zeuren. Van een jonge startende leerkracht tot een breed ervaren juf, vertelt Hennie over haar werk, haar band met Surhuizum en hoe ze nu haar pensioen invult.

Werk - 1981

Het jaartal dat Hennie begon als 23-jarige op CBS De Hoekstien in Surhuisterveen, als onervaren, startende juf. “It wie in útdaging om in klasse fan 34 bern stil te krijen. Mar troch fallen en opstean, en troch de wurdearring fan bern, kollega’s en âlden, groeide ik yn myn rol,” vertelt ze. Hennie heeft haar hele carrière in het onderwijs gewerkt en kijkt daar met veel voldoening op terug. “Bern binne fassinearjend! Harren entûsjasme en puerens meitsje it wurk ûnbetelber.” Toch ondervindt Hennie veranderingen door de jaren heen in het onderwijs, zoals: “De druk op bern en âlden is grutter wurden, de digitalisearring spilet dêryn in grutte rol en de mûnichheid, wearden en noarmen binne net lyk as 43 jier lyn.  Eartiids koe ik moandeimoarn gewoan in rûnte meitsje en freegje hoe't it wykein fan de bern west wie. No moatte se fuort en daliks begjinne mei it haadrekkenjen. Dat persoanlike kontakt joech wearde en bining oan en yn it ûnderwiis.” Maar gaandeweg zag Hennie een andere cultuur ontstaan: “Tsjintwurdich giet it net mear allinnich om de bern, mar ek om wat der op papier stean moat. Alles moat ferantwurde wurde en swart op wyt stean, fan toetsresultaten oan`t telefoanpetearen mei âlden. It fielt soms as oft wy yn in yndekkultuer wurkje. Het opstellen van handelingsplannen en het omgaan met verschillen in achtergrond en niveau maakten het werk lastig. “Doe’t ik begûn, wiene der gjin hannelingsplannen. No is it de noarm. Bern wurde hast stikken toetst, wylst se eins romte nedich hawwe om harsels te ûntdekken.”

41 jaar heeft ze als juf doorgebracht bij CBS de BerneBrêge in Surhuisterveen. Achter in de tuin staat een grote schuur waar altijd spullen lagen die ze in haar lessen gebruikte of zou kunnen gebruiken. “Der lizze ferklaaispullen, boublokken en spultsjes - neam mar op,” zegt Hennie met een glimlach. “Ik gie altyd mei allegearre guod nei skoalle om de lessen sa oanskôglik mooglik te meitsjen.”

Pensioen - 8 november 2024

Nu Hennie met pensioen is, wil ze eerst genieten van haar tijd met haar kleinkinderen. Ze past drie dagen per week op de kleinkinderen en is daarnaast druk met haar hobby’s. Ze geniet van tuinieren, musiceren, lezen, handwerken, wandelen, en sporten bij Reflex in Surhuisterveen. “Ik bin dêr fan fan en kom der trije jûnen yn'e wike. It haldt my fit en soepel. Ik besykje noch mei de jongerein mei te dwaan,” vertelt Hennie met een wegwuiflachje. Maar naast de vele hobby’s, staat er nog iets anders op de agenda. “Ik wol my mear ferbine mei it doarp Surhuzum.” Sinds anderhalf jaar is ze lid van het koor de Evergreen Sjongers in Surhuizum. “Sjonge mei mekoar is geweldich en nei de repetysje lekker byprate mei in lekker hapke fan Piersma. Dêrneist gean ik miskien ek wolris nei it doarpshûs fan Surhuzum om te sjen wat dêr allegearre bart.”

Surhuizum

In december 2003 verhuisden Hennie Cnossen, haar echtgenoot Arjen de Jong en hun dochters Inge en Sanne vanuit Surhuisterveen naar It Súd 18. “Ik rûn faak in lyts rûntsje troch it doarp,” mar as ik dan werom kaam, rûn ik noch ris langs it hûs. In hûs mei in gracht der omhinne… it like wol in kastiel!”
Als dorpsgenoot van Surhuizum kan Hennie zo een lijstje maken van wat het dorp zo fijn maakt: “Surhuzum is gemoedlik, freonlik en natuerlik. It is der rêstich en skjin, op wot hûnestront nei. Der is folop romte en frijhyd mei dy hearlike geuren fan de natûr en de buorkerijen, is it der alder haerlikst wenjen!” Hennie wil er wel 90 worden.
En het allerbeste? “Ik kin by elkenien telâne as myn sûker op is!”

Niek Wassink